dalstroka-innafor.net

TV2 Nyhetskanalen melder i kveld om ei skulesatsing i statsbudsjettet som er oppskrytt. Samtidig kan Spetalen skule i Råde kommune opplysa om at dei har lånt solid utdaterte skulebøker frå nabokommunen, at dei har kutta ut skulefrukt og at vikarar ikkje vert hyra inn når det er naudsynt med slikt. Dette høyrest kjend ut.

Og nettopp dette gjer at min tanke om at politikarar som har hatt for mange år på Stortinget vert styrka. Det opplevest for ein simpel arbeidsmaur meir og meir som om desse som me har velt å styre skuta for oss ikkje lenger har omgrep om kva dei skal styre.

Over dammen er det om dagen eit val på gang. Eg har tidlegare teke for meg slike ting då eg hadde eit opphald i Australia i haust.

På same tid ser vi no ei økonomisk utvikling som gjev ringvirkningar også til dei fjernaste stadene i verda. For eit presidentval er ikkje slik optimalt. Mykje av energien som burde ha vorte nytta til å opplysa folket om kvar dei einskilde kandidatane stod i ulike viktige politiske saker som til dømes eldre, skule, samferdsel og miljø, vert no nytta på å forsvare den ståa som landet, og verda er i no som følgje av det ein tidlegare president og regjering har skapt.

Det er vel sjølvsagt at alle ynskjer at denne krisa skal gå fort over…og likevel kranglar dei om det. Hm.

Uansett. Om ein ser litt lenger attende på børsgrafen enn dei siste 7-14 dagane, til dømes så langt attende som ti år…til det glade 90-talet, då dukkar det opp eit interessant skille i den økonomiske kvardagen i mars 2003. Eg er ikkje gamal nok til å hugse kvar eg var då Brå brakk staven, men det er to hendingar i frå 2000-talet eg hugsar særs godt kvar eg opphaldt meg.

Det eine er den 11 september 2001. Klokka var vel rundt 14, og eg slo tilfeldigvis på fjernsynet den dagen. Det er ikkje så ofte eg ser på amerikansk fjernsyn, men av ein eller annan grunn klikka eg meg inn på CNN akkurat då.

Den andre dagen er 19 mars 2003. I resepsjonen på eit hotell i Kathmandu står eg og ein flokk Indarar og ser på cricket-VM. Inn kjem ein Amerikanar og ropar høgt ut om me ikkje er heilt rektige. For som han sa, for å nytte hans eigne ord;

There’s a war going on!

Då hadde akkurat (curious) George erklært krig der “no outcome but victory will be accepted“, mot eit land som ikkje kan skilta med så mykje meir enn mujahedin, moskéar og mykje olje!

Og det er det siste tilfellet som er interessant her. I det som kanskje må seiast å vera ein naturleg nedgang etter den eksplosive veksten på 90-talet, kjørte berre Bush i gang ein krig og vips!

Det som difor er litt skremande er, som Dagbladet skriv, at ein ny krig ein stad i verda kan vera det som gjer at Republikanarane med McCain i spissen atter ein gong kan benka seg i det store kvite huset på Pennsylvania Avenue.

I desse dagar lanserer regjeringa statsbudsjettet. Desse vart, tradisjunen tru, trykka opp og lagde ut i Regjeringskvartalet sine lokal klokka 10.00 i dag.

Ein smule ironisk er det kanskje at ei regjering som satsar stort på miljø, faktisk endå gjer det på denne måten. Eg har lenge etterlyst det papirlause samfunnet som me skulle verta. Men det glimrar med sitt fråver.

Ein nyttar altså ressursar på å skriva ut, pakka saman, sortera og dandera desse 10-kilosblokkene med budsjett. Men det er gjerne noko ein ikkje skal ta lett på i desse dagar dette med økonomi.

Det beste er kanskje då videoreportaren til Dagbladet, Asle Hansen spør Beth Hartman og Anders Bayer om dei veit at han er å finne på nett. Responsen er herleg bakstreversk.

Ja, men vi trenger’n i pappir å.

- B. Hartman

Det er noe med lukten av trykksverte og ferske statsbudsjett, det får du’kke på en skjerm altså.

- A. Bayer

Ein kan også lett sjå for seg krigsoverskriftene om eit knippe av regjeringsmedlemmene parkerte bilen på gangfeltet, berre for å stikke ein snar tur innom å hente noko. At journalistane sjølve gjer seg skyldige i lovbrot, sjølvsagt ikkje alvorlege, kjem ikkje meir på trykk enn i ein kort setning på Dagbladet sine nettsider. Men det er eit eller anna med prinsipppet, og at media sjølve er kjappe til å halshogga einkvann om han er profilert nok…

For øvrig…dei interesserte kan laste ned det uhorveleg spanande budsjettet, som fyller alle Noregs mediekanalar til brimmen i dag, med å lasta ned dette PDF-dokumentet. Berre sørg for å fyll opp toneren i printaren før du tek fatt på å skriva ut! Budsjettet er på 229 sider. Dersom du er sugen på å driva litt samanliknande undersøking, er det også berre å slå seg laus med budsjettet for 2008.

Me er omsider ferdige med dei nasjonale prøvane…for i år. No gjenstår berre å rette dei. Det er strengt tatt mykje betre enn det kunne ha vore. Ein slepp i det minste å settje raude r’ar. Men likevel…likevel

Det viser seg nemleg at Utdanningsdirektoratet gjev omtrent like opplysande feilmeldingar når noko går gale, som alle dei kommentarane eg ofte får høyra på bakgrunn av min litt for høge digitale kompetanse…”någe e galt“. Eller “det funke ikkje“. Begge desse er jo like informative og nyttige for meg, men det er jo godt å sjå at me i det minste har utarbeida ein nasjonal praksis på nettopp dette. At eg ikkje fekk med meg at dette har vorte gjort, trur eg må vera min feil.

Men eg trudde likevel at me hadde kome litt lenger enn dette:

Som om ikkje det skulle vera nok, så kan eg opplysa Udir om at det på nynorsk heiter:

• ein feil
• Eksporter
• PrøveresultAT
• Sjå alle
• DetaljAr
• BrukArprofil

Men når eg er inne på IKT og slikt, så minner noko isselappen meg på følgjande velkjende situasjon…

Dagens tips kjem i frå Planet Green sine vevsider, og er eit eksempel på at det ikkje nødvendigvis er vits i å bruka pengar på å handla inn dyre, kraftige kjemikalie for å gjera reingjere doskåla.

Det du gjer er som følgjer. Finn fram ei spiseskei frå kjøkkenbenken, og hell desse ingrediensane opp i doskåla:

• 2 ss bakepulver
• 1 ss olivenolje
• 1 ss sitronsaft (eller anna type lukt)
• Skrubb som vanleg

Og vips…ei flunkande rein doskål som gjer den neste vitjinga til porselenet til ei betre oppleving. Og alt utan å ha spylt eit einaste kjemikal ned i røyra!

…forøvrig levandegjort av eit av dei betre banda frå det herlege 90-talet, Crash Test Dummies.

Dagbladet melder at Liv Signe Navarsete kanskje ikkje heilt var den spyspissen som Senterpartiet hadde håpa på. Med ei oppslutning på skrøpelege 3,7 % i Opinionen si siste måling, er det generelt lite å ropa hurra for i firkløvarkretsar no til dags. Kan det vere at det gode gamle Bondepartiet ikkje lenger “fangar opp viktige straumdrag i tida”?

Den 10.06 la Samferdselsdepartementet ut ein promo-video på Youtube. Navarsete gjer her eit spedt, og i stor grad lite truverdig forsøk på å framstå som ein ny, cool og up to date Samferdselsminister for sine kollegaer og andre frammøte på “The Future of the Internet Economy“-konferansen som gjekk av stabelen i Seoul i juni.

Videoen har pr. no vorte vist 578 gonger. Det har vorte med den eine videoen! Kan hende har Navarsete i staden hatt hendene fulle med å byggja opp att partiet etter Åslaug Hagas bråe avgang i juni, slik ho sa ho skulle då ho kom att frå konferansen? Det kan vel i så fall neppe seiast å vera ein god jobb ho har gjort med tanke på den tidlegare nemnde oppslutningsmålinga!

Alt i alt så framstår den gode Navarsete meir og meir som ein superleiar enn ein super leiar for partiet sitt. Medan partiet ynskjer å tiltrekkje seg oppslutning, togar Navarsete fram som eit skjold i front.